This is Miami, beach.

Grote koplampen van dure sportwagens die te fel schijnen, elk halfuur een loeiende politiesirene, de stank van uitlaatgassen van greyline bussen (die overigens stoppen om het blok), de neonlichten van beach shops dat tot na 12am open zijn, om 4am wakker worden door schreeuwende dronken EF studenten die nog nafeesten in de hotelgang (toevallig is hun kamer net naast dejouwe). Overdag schroeiende hitte, van schaduw naar volgende schaduw lopen om de te fel schijnende zon te ontwijken, daaraan willen ontsnappen in de zee maar daar het gevoel hebben dat je in een heet bad zit. De twee Spaanse meisjes naast jou die, volgens wat jij hoort, complete wartaal uitslaan, maar dat is dan weer niks in vergelijking met de groep Italianen iets verderop. OCD ontwikkelen bij het zien van de zweterige handen van die ongewassen uitziende Bosnische jongen, zelfs nog voordat hij zijn hand uitstak en je die uit beleefdheid moet schudden (fact: Victoria’s Secret heeft hele leuke antibacteriele gel, 3 voor 5$, een reden des te meer om OCD te hebben). Ze hebben er trouwens ook heel schattige zakdoekjes, waarvan het je verbaast dat ze niet uitverkocht zijn daar iedereen hier een verkoudheid heeft van de airconditioning. Wanneer honger, de keuze hebben tussen McDonalds, Subway, de EF cafetaria of voorverpakte sandwiches van Walgreens, maar dan toch bezwijken voor Starbucks, die gezien de Amerikaanse maatstaven ongezien ver weg is (10 minuten te voet, mission impossible in deze hitte dus ga je zoals iedereen mooi met de taxi). Mysterieus verdwijnende roommates die 5 minuten later vervangen worden door een nieuwe en er het raden naar hebben waar je oude naartoe is (lag het aan haar of aan jou?) Mensen die tegen je beginnen praten alleen maar omdat je 21 jaar lijkt en ze je ID willen lenen voor vanavond, maar voor ze afdruipen je dan toch een compliment geven over je haar/ogen/gewoon je uiterlijk, waarschijnlijk in de hoop dat je je hen nog zal herinneren en misschien een leuke 21jarige vriendin/vriend hebt. ‘Honey’, ‘sweetie’ ea. genoemd worden door 20 verschillende mensen waar je welgeteld twee woorden tegen hebt gesproken. En ook al ben je echt lelijk, toch benaderd worden door minstens 5 potentiele one night stands in nightclubs (wel goed voor je zelfvertrouwen). Grapjes maken tegen de security van EF over het gevaarlijke wapen in je tas bij de entrance controle, die dan, hoe leuk je ook lacht, bloedserieus je mopjes niet apprecieert. ‘s Ochtends minstens een halfuur aan je kapsel spenderen, dat zowel door de zon als door de wind beloond wordt met een coupe don’t-even-think-about-taking-pictures-of-me. Zwervers op elke hoek van de straat waar ik intussen al zeker 30$ aan kwijt ben (dat is 1 abercrombie t-shirt minder, dus ja dat is veel). Ontdekken dat de reden waarom je was nog even vuil is dan voor je hem in de machine stak is dat je hem in de droger deed en niet in de wasmachine. Nieuwe mensen leren kennen, wat telkens gepaard gaat met de standaardvragen name?/age?/country? waardoor je het gevoel hebt dat je in een cybersexchatroom bent beland. Buiten dat hier ook nog een bonusvraag bijkomt: ‘Do you have a boyfriend?’ en je meteen raar wordt bekeken als je ja zegt (want je zal maar in Miami zijn en een vast vriendje hebben, O-M-G what are you doing here?). Het ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds helemaal leuk hebben maar als je dan ‘s nachts uitgeput in je bed ligt, nog even de tijd hebt om na te denken en dan beseft dat er geen betere plaats is dan thuis. Je vrienden, je familie moeten missen, met wie je deze ervaring zo graag zou willen delen, maar je zo enorm ver van hen verwijderd voelen. Oude clichés herontdekken zoals “you never know what you have until it’s gone” en “there’s no place like home”. Elke dag iets nieuws leren daardoor, zoals beter weten wat je wel en niet wilt, maar ook weten dat je het echt wel alleen kan als je maar probeert. Kortom, dit land, deze staat, deze stad houdt van aandacht en uiterlijk vertoon, van materialisme en toeristen, van blonde meisjes en mooie rent-a-car-for-a-day ferarri’s, van garages voor hun speedboat en zelfgebouwde klonen van de Dubai plastic eilandjes waar elke zichzelf (-en status) respecterende celebrity een paar miljoen voor neertelt. Ik ben hier nu al bijna 2 weken op zoek naar wat zich onder die oppervlakkigheid verschuilt (error 440: page not found), iedereen is hier vriendelijk en beleefd, maar wat heb je daaraan als je voelt dat ze het niet menen? Dus, vertel mij nu maar eens waarom ik hier nog een extra week zou moeten blijven terwijl ik jullie allemaal zo ontzettend mis…

Deze om mee af te sluiten; het antwoord op elke mogelijke vraag dat je hier maar kan stellen is, zonder uitzondering, “normally you can’t, but it’s Miami’”/”what happens in Miami, stays in Miami”.

Dus allerliefste mensen, this is Miami, bitch. (wel mooi strand!)